O Jackson Pollock ηταν ενας αυθεντικος εξπρεσιονιστης  καλλιτεχνης. Εζησε την τρελα του μεσα απο την δημιουργια. Καταθλιπτικος , μεθυσος , εκρηκτικος.Ζωγραφιζε για να γλυτωσει απο το βασανο της ψυχης του οχι για να κονομησει. Ενας ζωγραφος που χαραξε την εποχη του τουλαχιστον στην Αμερικη.Η καλυτερη περιοδος του ειναι μεταπολεμικα. Pollock

Προσωπικα δεν μου αρεσει. Αλλα αυτο δεν λεει τιποτα. Και σιγουρα δεν ειμαι της σχολης του ρεαλισμου (σοσιαλιστικου η μη).

Τωρα αλλο η δημιουργια και αλλο το εμπορευμα - τεχνη .Εκει μπορουμε να εχουμε θεση. Ο καλλιτεχνης μπορει να κανει οτι γουσταρει.Δικαιωμα του.

Αυτος για παραδειγμα ειναι ο διασημος πινακας του Πολοκ με τιτλο  Ν 5 ,1948 που κοστιζει 140 εκατομμυρια δολαρια.

Αλλα το εμποριο του δημιουργηματος του υποκειται στην κριτικη.Γιατι η ανταλλακτικη αξια ενος εργου τεχνης οριζεται απο κυκλωματα δημοσιογραφων, γκαλερι, εμπορων, δημοπρατων, που βγαζουν υπεραξια απο την καθε γραμμη πανω σε ενα καμβα.

Ειναι αυτοι που μπορουν να αναδειξουν σε μοναδικο (και πανακριβο) εργο τεχνης μια μουτζουρα και αντιστροφα να θαψουν ενα καλλιτεχνη πραγματικο ταλεντο που κανει τομες στην ζωγραφικη .

Εχουν την θεωρια, εχουν το κυρος, εχουν τις γνωριμιες για να το κανουν. Και φυσικα εχουν μια αγορα βαρβαρων νεοπλουτων με ολες τις ευιασθησιες της αβασταχτης βαρεμαρας και ματαιοδοξιας τους  ετοιμους να πληρωσουν οσο οσο για να βγαλουν το ματι του ανταγωνιστη τους.

Σιγα μην τους συγκινει η τεχνη τους βαρβαρους. Μαζευουν υλη τριγυρω τους για να ξορκισουν το φθαρτο της ματαιης υπαρξης τους.Τον θανατο.

Οσο πιο ακριβα τα υλικα αγαθα τους (εκει κατηγοριοποιουνται και οι πινακες και τα αλλα εργα τεχνης στα υλικα αγαθα) τα αμαξια, τα σπιτια, τα κοσμηματα , τοσο πιο αθανατοι οι μοιραιοι.

Βλεπετε οι δυο  προηγουμενοι αιωνες  και κυριως ο εικοστος ανετρεψαν καθε παραδοχη περι του τι ειναι καλλιτεχνημα και αφησαν ελευθερο το πεδιο  σε καθε τσαρλατανο(με την υποστηριξη των καταλληλων ανθρωπων)  να ισχυριστει πως αυτο που εφτιαξε ειναι  αξιολογο.

Και στ αληθεια τι σχεση εχει η τιμη πωλησης με την αισθητικη αξια ενος πινακα;Καμμια. Η δημιουργια ειναι παθος. Ερωτας. Ισσοροπια πανω σε ενα κομμενο ξυραφι που σε ματωνει. Τι σχεση εχουν τα λεφτα με αυτο;

Αλλα αν εκτιμαται η τεχνη με λεφτα τοτε εκτιμαται και η ανθρωπινη ζωη. Η ζωη ενος παιδιου για παραδειγμα. Ποσε ζωες ανθρωπων αξιζει ενας πινακας;

Οση ομορφια εχει μια φυλακισμενη τιγρης στο κλουβι της να γυρνα μανιασμενα σκιζοντας τις σαρκες της στα καγκελα.

Το ειχε γραψει ο Καντινσκυ στο βιβλιο του για το πνευματικο στη τεχνη. Ο φοβος μου ειναι να μην γινουν τα εργα μου διακοσμητικα θεματα σε ξενοδοχεια. Και πραγματι εκει θα δειτε συνηθως αναπαραγωγες απο τους πινακες του μοναδικου αυτου καλλιτεχνη και μαθηματικου.Και τα εργα αυτα μου θυμιζουν φυλακισμενες τιγρεις που μαζι με την ελευθερια τους κλεψαν και την ψυχη. Σαν πληρωμενος ερωτας.

Ολα αυτα τα σκεφτηκα διαβαζοντας την παρακατω ειδηση.

Ποιοι μαζευουν τα λεφτα που χανονται απο την αγορα; Τι τα κανουν;

Κριση; Ποια κριση;Καμμια κριση γι αυτους.Γα μας ειναι κριση, γι αυτους κονομα.

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4692534

Νεόπλουτοι και πετροδολάρια στην αγορά τέχνης

Της Μαίρης Αδαμοπούλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 08 Φεβρουαρίου 2012
Την ώρα που τα διεθνή χρηματιστήρια περνούν δύσκολες ώρες κι η οικονομική κρίση εξαπλώνεται, υπάρχει κι ένας τομέας που ανθεί με καλπάζοντα ρυθμό: η αγορά έργων τέχνης. Κι αν η πρόσφατη αγορά του έργου του Πολ Σεζάν «Οι χαρτοπαίκτες» προς 250 εκατ. δολάρια από τη συλλογή του Γεωργίου Α. Εμπειρίκου τάραξε τα νερά, δεν σημαίνει πως αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση.
Οι όροι στη διεθνή αγορά αλλάζουν και η τέχνη επιστρέφει στα χαρτοφυλάκια των επενδυτικών συμβούλων ως «η σίγουρη λύση». Και την ώρα που οι κατέχοντες παραδοσιακά πολλά χρήματα αναζητούν μια ασφαλή επένδυση, το παιχνίδι αγριεύει από τους νεόκοπους – και πολλές φορές νεόπλουτους – συλλέκτες που επιζητούν το κύρος που προσδίδει η κατοχή σπουδαίων έργων τέχνης. Για να προστεθούν στη συντροφιά οι Αραβες που θέλουν να μετατρέψουν τα πετροδολάρια σε έργα τέχνης και την έρημο σε πολιτιστικό προορισμό, αλλά και οι Κινέζοι που δεν τους αρκεί η οικονομική διείσδυση στη Δύση, αλλά αισθάνονται την ανάγκη να γεφυρώσουν και το πολιτιστικό χάσμα.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.
Ο Christie’s σημείωσε αύξηση του τζίρου του για τη χρονιά που μόλις πέρασε κατά 9%, έχοντας βάλει στο ταμείο περί τα 5,7 δισ. δολάρια.
Οι αγορές, δε, που αφορούσαν τη σύγχρονη τέχνη αυξήθηκαν κατά 22%.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Sotheby’s. O κύκλος εργασιών του έκλεισε στα 4,9 δισ. δολάρια – 14,5% μεγαλύτερος απ’ ό,τι το 2010 -, με τη σύγχρονη τέχνη να φέρνει το 34% των κερδών, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στις βρετανικές εφημερίδες «Guardian» και «Τelegraph».
Κι αν τα ποσά αυτά μοιάζουν τεράστια, πρόκειται για συναλλαγές που γίνονται ενώπιον κοινού, σε ανοιχτές δημοπρασίες.
Πολύ όμως είναι και το χρήμα που κινείται σε ιδιωτικές συναλλαγές.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως και τα τρία θεωρούμενα ως ακριβότερα έργα σήμερα δεν έχουν αλλάξει χέρια σε δημοπρασίες, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες: το πρόσφατο παράδειγμα του Σεζάν, το προηγούμενο ρεκόρ με το έργο του Τζάκσον Πόλοκ «Ν. 5,1948», που είχε πωληθεί προς 140 εκατ. δολάρια, και ο πίνακας του Γκούσταφ Κλιμτ «Αντέλ Μπλοχ Μπάουερ Ι» προς 135 εκατ. δολάρια.
Οπως δεν είναι τυχαίο πως ο Christie’s ανακοίνωσε πως ο εκτός δημοπρασιών τζίρος του αυξήθηκε κατά 44% και άγγιξε τα 808,6 εκατ. δολάρια, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 14% του συνολικού τζίρου της εταιρείας.
Ο Sotheby’s μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2011 κατέγραψε απευθείας πωλήσεις αυξημένες κατά 114% σε σχέση με το 2010, ποσοστό που αποτελεί ρεκόρ.
Το χρήμα φαίνεται πως συγκεντρώνουν τα μεγάλα ονόματα και σαφής είναι η προτίμηση στα έργα μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, με τους σουρεαλιστές να κατέχουν τα πρωτεία, καθώς για ένα πορτρέτο του Πολ Ελιάρ με την υπογραφή του Σαλβαδόρ Νταλί διατέθηκαν 21,4 εκατ. δολάρια και για ένα έργο του Ρενέ Μαγκρίτ σε χαρτί 4 εκατ. δολάρια.