Τα στοιχεια της φιλης που εστειλε το μαιλ ειναι στην διαθεση του ιστολογιου.Ειναι μια απο σας που διαβαζετε την ειδηση.
Δυο τρια πραγματα.Ο ανθρωπος στο παγκακι ειναι Ευρωπαιος πολιτης που ζει και εργαζεται πανω απο εικοσι χρονια στην Ερμιονιδα. Τον γνωριζετε. Εργατης ειναι που εχασε τη δουλεια του και πριν λιγες μερες εμεινε χωρις στεγη. Μεσα στον χειμωνα την στιγμη που χιονιζε. Απαγκιασε κατω απο το βλεμα του Ρεπουλη κατω απο το μνημειο των εκτελεσθεντων απο τους Γερμανους πατριωτων.
Οι αστυνομικοι προς τιμην τους του εδωσαν για λιγο καταφυγιο αλλα δεν μπορουσε να μεινει για μερες στο ΑΤ.Οι αστυνομικοι του ΑΤ Κρανιδιου ειναι ανθρωποι και μπραβο τους για την ευαισθησια τους αλλα δεν μπορουν να λυνουν κοινωνικα προβληματα.
Οι εκπροσωποι του Δημου ενδιαφερθηκαν πολυ για το θεμα και πιστευω θα δωσαν και αυτοι μια καποια λυση ακομα δεν εχω περισσοτερη πληροφορηση.
Οταν στο Κρανιδι εχουμε ανεργους εργατες να κοιμουνται στα παγκακια η κριση αρχιζει να αποκτα το φρικιαστικο της προσωπο και να δειχνει τα δοντια της.
Μην περιμενετε ξαφνικα μια μερα να γεμισουν οι δρομοι αστεγους. Σιγα σιγα θα γινει. Πρωτα οι πιο ευαλωτοι, οι ξενοι σιγουρα που δεν εχουν οικογενεια να τους αγκαλιασει , αργοτερα ανθρωποι τριγυρω μας που θα σπρωχνονται στο αδιεξοδο.
Υπαρχουν παιδια που δεν τρωνε στην επαρχια μας;
Ναι στον καταυλισμο των Ρομα οι συνθηκες ξεπερνουν τα ορια σιγα σιγα.
Εικονες τριτου κοσμου.
Αν περιμενετε τον πρωτο νεκρο για να αντιδρασετε συναισθηματικα και λογικα φοβαμαι πως καποια στιγμη θα μετανιωσετε. Μπορει ναναι ηλικιωμενος μπορει ναναι ενα υποσιτισμενο παιδακι. Το κρυο, η πνευμονια αναζητουν εξασθενημενους οργανισμους.
Εδω διπλα μας.
Τουλαχιστον ενα ποτηρι γαλα και ενα σαντουιτς καθε πρωΐ στο σχολειο απο τον Δημο για οσα παιδια ξερουν οι δασκαλοι πως πεινανε. Το λιγωτερο που μπορει να γινει. Το στοιχειωδες. Και ενα καταφυγιο μια σουπα τις κρυες νυχτες για οσους ειναι αστεγοι. Μεταναστες για την ωρα.
οταν το κρυο δεν παγωνει τις ανθρωπινες καρδιες
Δευτερα 30 Γεναρη 2012 γυρω 9 το πρωι.
Περνωντας απο την πλατεια των Ηρωων στο Κρανιδι γινομαι μαρτυρας μιας σκηνης που με σοκαρει.Βλεπω εναν ανθρωπο να κοιμαται στο παγκακι της πλατειας, σκεπασμενο με μια ανοιχτη χαρτοκουτα.
Παγωνω απ’ αυτο που βλεπω.Αμεσως κανω τηλεφωνικη εκκληση για βοηθεια στο Δημο Κρανιδιου και στο Αστυνομικο τμημα .Και οι δυο αρχες ανταποκριθηκαν με ανθρωπια,κοινωνικη ευαισθησια και ενδιαφερον.
Τους ευχαριστω απο καρδιας.Καιροι δυσκολοι, καιροι απροσμενοι, καιροι ελπιδοφοροι…..
Γράψτε ένα σχόλιο
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο