Τα παρακατω ειναι αποσπασμα αρθρου που κυκλοφορει στο διαδικτυο.

Μη βιαστειτε πολυ γρηγορα θα υπαρχει ενημερωση τεκμηριωμενη απο πολλες πλευρες ετσι που να κινηθουμε με ασφαλεια.

Εκατονταδες χιλιαδες πολιτες δεν θα μπορουν να πληρωνουν τα αλεπαλληλα χαρατσια που θα ερχονται μεσω της ΔΕΗ και ετσι δεν θα ειστε μονοι.

Μονο μην βιαστειτε να πληρωσετε!

Το μετρο αυτο θα καταρευσει οπως ο κεφαλικος φορος της Θατσερ πολλα χρονια πριν.

http://neakeratsiniou.blogspot.com/2011/10/blog-post_6614.html

…………………………………………………………..

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:
Και δυό λόγια, για τους πιο επιφυλακτικούς και «φοβισμένους»:

i. Ο συνήθης τρόπος, για να διακοπεί η οικιακή ηλεκτρική παροχή, είναι η αφαίρεση μίας ασφάλειας ή το κατέβασμα ενός μικρο-αυτόματου διακόπτη στο μετρητή του ρεύματος (σιγά, μη χρησιμοποιήσει η ΔΕΗ καλαθοφόρο όχημα, για να κόψει την παροχή του ρεύματος από την κολώνα, σε μονοκατοικίες. Χρειάζεται πολύ … θάρρος από τους υπαλλήλους της, που θα τολμήσουν κάτι τέτοιο). Στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων (για λόγους προστασίας, καλαισθησίας, κλπ.), ο εν λόγω μετρητής ευρίσκεται σε κάποιο ερμάριο (κουτί-ντουλάπι).

ii. Ως γνωστόν, ο λογαριασμός της ΔΕΗ εκδίδεται ανά δίμηνο («έναντι» & «εκκαθαριστικός»). Ο εκκαθαριστικός λογαριασμός εκδίδεται μετά την καταγραφή της ένδειξης του μετρητή, από κάποιο συμβεβλημένο με τη ΔΕΗ εργολάβο, μία φορά το 4-μηνο (δηλαδή, τρεις φορές το χρόνο). Επιπλέον, σε κάθε λογαριασμό της ΔΕΗ, στο κάτω μέρος, υπάρχει σαφής αναγραφή της ημερομηνίας, που θα γίνει η εν λόγω μέτρηση, στη συνέχεια της οποίας εκδίδεται ο εκκαθαριστικός λογαριασμός (συγκεκριμένα αναγράφεται: «επόμενη μέτρηση π.χ. στις 20.12.2011»). Ετσι, ο κάθε ένοικος, γνωρίζει πάντα την ακριβή ημερομηνία, που θα έρθει ο καταμετρητής (πιτσιρικάς συνήθως), για να καταγράψει τη μέτρηση της ηλεκτρικής κατανάλωσης.

iii. Σε πολλές μονοκατοικίες και ειδικότερα στις παλαιές, το ερμάριο του μετρητή ευρίσκεται εντός του οικοπέδου του σπιτιού, οπότε, κατά κανόνα, η πρόσβαση σε αυτό, είναι δυνατή, μόνο με τη συναίνεση του ιδιοκτήτη του σπιτιού (δηλαδή, θα πρέπει να έχει ξεκλείδωτη την εξώπορτα, κ.ο.κ.). Οπότε, σ’ αυτή την περίπτωση, για να κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα, θα πρέπει να εφοδιαστεί … με εισαγγελικό ένταλμα, για να μπει στο σπίτι σας! Συνεχίζω. Σε πιο σύγχρονες όμως μονοκατοικίες, συχνά το ερμάριο του μετρητή ευρίσκεται στο πεζοδρόμιο, π.χ. δίπλα στην εξώπορτα του σπιτιού. Σε αυτή την περίπτωση, βάζετε ένα γερό λουκέτο, κι’ έτσι διασφαλίζετε, ότι κανένας δεν θα έχει πρόσβαση στο μετρητή, χωρίς τη συναίνεσή σας. Τέλος, στις πολυκατοικίες-διαμερίσματα, όλοι οι μετρητές ευρίσκονται σε κοινό ερμάριο, το οποίο συνήθως ευρίσκεται σε εξωτερικό κοινόχρηστο χώρο, για να έχει ανεμπόδιστη πρόσβαση ο καταμετρητής. Ισχύει το ίδιο, με την προηγούμενη περίπτωση: βάζετε ένα λουκέτο στο ερμάριο, κρατάει π.χ. το κλειδί ο διαχειριστής ή ο αντικαταστάτης του και οι μετρητές είναι προσβάσιμοι μόνο με τη συναίνεση των ενοίκων.

Κι’ επειδή, όπως ανέφερα στο (ii) παραπάνω, η ημερομηνία καταγραφής της ένδειξης του μετρητή γίνεται ανά τετράμηνο, σε συγκεκριμένη ημερομηνία, μεριμνάτε, τη συγκεκριμένη ημέρα (σημειώστε τη στο ημερολόγιό σας), να είναι προσβάσιμος ο μετρητής, για να καταστεί δυνατή η καταμέτρηση. Αλλά ακόμα και αν ξεχάσετε ν’ ανοίξετε την εξώπορτα ή να ξεκλειδώσετε το ερμάριο των μετρητών, με αποτέλεσμα, να μην μπορέσει ο καταμετρητής να κάνει τη δουλειά του, ουδέν πρόβλημα. Διαβάζετε μόνος σας την ένδειξη στο μετρητή σας, τηλεφωνείτε στο 10500 (ΔΕΗ) και τους την λέτε.

iv. Τέλος, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που αποφασίσει/καταφέρει η ΔΕΗ να σας κόψει το ρεύμα, ουδέν πρόβλημα. Φωνάζετε τον ηλεκτρολόγο της γειτονιάς, σας αντικαθιστά/σηκώνει την ασφάλεια, και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Και την επόμενη φορά, … φροντίστε όμως, να είστε πιο προσεκτικοί, δηλαδή, εν τη απουσία σας, να μην έχει κανένας πρόσβαση στο μετρητή σας.

http://pacific.jour.auth.gr/emmeis/issues/28/28maties1.html

Η μάχη κατά του κεφαλικού φόρου στη Βρετανία: Όταν το «Δεν πληρώνω» νικά

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την άρνηση πληρωμής, η οποία έχει αρχίσει να γίνεται δημοφιλής στην ελληνική κοινωνία ως ένα κίνημα «από τα κάτω», και συγκεκριμένα για το αν αποτελούν μια μορφή πολιτικής ανυπακοής ή μια «πατέντα» του Έλληνα «τζαμπατζή», στην προσπάθειά του να επιβιώσει σε εποχή οικονομικής κρίσης και επέλασης του ΔΝΤ. Το κίνημα κατά του κεφαλικού φόρου (poll tax) στη Βρετανία κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’80 αποδεικνύει πως πρόκειται για μια μορφή διαμαρτυρίας που, όταν διαθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μπορεί να επιτύχει ακόμη και την πτώση μιας κυβέρνησης.

Το κίνημα άρνησης πληρωμής του κεφαλικού φόρου αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μακροχρόνιας –με διάρκεια πάνω από 3 χρόνια- πάλης στη βάση της αυτό-οργάνωσης. Αν και δεν υπήρξε το ίδιο δυναμικό σε όλη του την πορεία, το συγκεκριμένο κίνημα κατάφερε όχι μόνο να συσπειρώσει εκατομμύρια κόσμου ως τη νίκη αλλά και να ανατρέψει την κυβέρνηση στην οποία εναντιώθηκε. Άλλωστε η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της Θάτσερ, με την κατάλυση του κοινωνικού κράτους και την ιδιωτικοποίηση πολλών δημόσιων υπηρεσιών είχαν προκαλέσει οργή σε μεγάλο μέρος της βρετανικής κοινής γνώμης.

Ο βρετανικός poll tax ήταν μια μορφή τοπικής φορολόγησης, ίδιας για όλους τους πολίτες ανεξάρτητα από το εισόδημά τους. Επρόκειτο για έναν φόρο βαθύτατα άδικο, αφού αφορούσε ολόκληρη την κοινωνία σε ολόκληρο το φάσμα της δίχως καμία εξαίρεση: εργαζόμενους και άνεργους, γηγενείς και μετανάστες, νέους και συνταξιούχους, μικρό- ιδιοκτήτες και ακτήμονες, ακόμη και ανθρώπους με αναπηρίες ή χρόνιες ασθένειες. Επειδή ήταν επίπεδος, επηρέαζε πολύ περισσότερο το εισόδημα των μεσαίων και κατώτερων οικονομικά στρωμάτων, αναλογώντας σε μεγαλύτερο ποσοστό του εισοδήματός τους.

Η «Σιδηρά Κυρία» Μάργκαρετ Θάτσερ αποφάσισε την επιβολή του μετά την επανεκλογή της το 1987, ξεκινώντας από τη Σκωτία όπου το κόμμα της είχε σημειώσει χαμηλά ποσοστά. Είχαν προηγηθεί δύο χρόνια «μάχης» με τις απεργίες των ανθρακωρύχων, οι οποίοι αντιδρούσαν στο κλείσιμο των κρατικών ορυχείων και την απώλεια θέσεων εργασίας, από όπου η δημόσια εικόνα της Θάτσερ είχε βγει ενισχυμένη. Η ίδια ένιωθε άτρωτη∙ δήλωνε, μάλιστα, ότι η επιβολή του κεφαλικού φόρου ήταν το προπύργιο της οικονομικής της πολιτικής. Όμως η αντίδραση απέναντι στον φόρο είχε αρχίσει να σιγοβράζει από τους πρώτους κιόλας μήνες. Ήδη τον Δεκέμβριο του 1987 διεξήχθη στο Εδιμβούργο μεγάλη εργατική καμπάνια κατά του φόρου. Οι αρμόδιοι υπάλληλοι κατέβηκαν σε απεργία και δήλωσαν ότι αρνούνται να συνεργαστούν με την κυβέρνηση για την είσπραξη του φόρου. Μέσα στους επόμενους μήνες δημιουργήθηκαν τοπικές επιτροπές σε ολόκληρη τη Σκωτία και πλήθος δράσεων οργανώνονταν ενάντια στις κατασχέσεις, ακόμη και με το στήσιμο μπλόκων μπροστά στα σπίτια.

Την επόμενη χρονιά, το 1988, μαζί με την επιβολή του φόρου σε Αγγλία και Ουαλία εξαπλώθηκε και το κίνημα εναντίον του. Δημιουργήθηκε το “Fed”, η Ομοσπονδία κατά του poll tax με εκπροσώπους από ολόκληρη τη χώρα. Η δομή ήταν δημοκρατική με εκλεγμένη ηγεσία από τη βάση. Πρέπει να γίνει σαφές ούτε οι ηγεσίες των ξεπουλημένων συνδικάτων ούτε τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν συνταχθεί με το κίνημα. Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία των επιτροπών πήρε η οργάνωση Millitant μαζί με άλλες αριστερές εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις. Βουλευτές του Εργατικού Κόμματος δήλωναν πλέον τη στήριξή τους, επίσημα όμως τηρούνταν επιφυλάξεις για το κατά πόσο θα μπορούσε να νικήσει. Το ερώτημα προς την Ομοσπονδία ήταν το εξής: «Η Θάτσερ είναι αήττητη, νίκησε τους ανθρακωρύχους, κέρδισε στον πόλεμο των Φώκλαντς, τι πιθανότητες έχετε εσείς να νικήσετε;».

Ως τις αρχές του 1989, 1.000.000 Σκωτσέζοι είχαν αρνηθεί να πληρώσουν τον κεφαλικό φόρο. Στις 23 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς, ξεκίνησε από το Λονδίνο το «Κόκκινο Τρένο», το «Anti – Poll Tax Express» με προορισμό τη Γλασκόβη, μεταφέροντας γύρω στα 1000 άτομα κάθε ηλικίας και προέλευσης. Μετά την άφιξή του ακολούθησε ενθουσιώδης διαδήλωση με πάνω από 20.000 κόσμο. Μια εξίσου μεγαλειώδης πορεία σημειώθηκε και στο Μάντσεστερ.
Το 1990 ήταν η χρονιά που έκρινε την εξέλιξη του κεφαλικού φόρου. Την 1η Απριλίου 35 εκατομμύρια πολίτες θα λάμβαναν ειδοποίηση πληρωμής, οπότε η Ομοσπονδία αποφάσισε να καλέσει πορεία για τις 31 Μαρτίου στο Λονδίνο.  Το ίδιο διάστημα τα κυρίαρχα ΜΜΕ στη Βρετανία εξέφραζαν ανησυχία για το «1/10 του ενήλικου πληθυσμού της χώρας που αρνείται να πληρώσει το φόρο», τη στιγμή που στη Σκωτία η άρνηση είχε φθάσει στο 1/3 των φορολογούμενων. Τους πρώτους μήνες του χρόνου, σχεδόν όλες οι νότιες περιοχές της χώρας εντάχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο κίνημα και σε όλες τις μεγάλες πόλεις γίνονταν τακτικά μαζικές διαδηλώσεις.

Στις διαδηλώσεις της 31ης Μαρτίου βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν την οργή τους απέναντι στην κυβέρνηση της Θάτσερ άστεγοι, άνεργοι νέοι, καταπιεσμένοι και περιθωριοποιημένοι, απολυμένοι από κλάδους που είχαν χτυπηθεί τα προηγούμενα χρόνια και φυσικά οι πληγέντες από την κατάλυση του κοινωνικού κράτους τα τελευταία χρόνια. Η πορεία στο Λονδίνο, αν και μεγαλειώδης –γύρω στα 250.000 άτομα- ήταν ειρηνική, με μόνη εξαίρεση τα γνωστά επεισόδια που προκλήθηκαν -σε μεγάλο βαθμό, και με βάση πολλές μαρτυρίες- από ασφαλίτες. Επρόκειτο, μάλιστα, για τη μεγαλύτερη πορεία στη βρετανική ιστορία, η οποία ξεπεράστηκε μόνο από τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις το 2003.

Η πορεία της 31ης Μαρτίου ήταν ένα σημαντικό γεγονός, αλλά δεν θα έδινε από μόνη της τέλος στον κεφαλικό φόρο αν δεν είχαν προηγηθεί 18 εκατομμυρίων πολιτών που αρνήθηκαν να πληρώσουν, δείχνοντας τη δύναμή τους απέναντι στην κυβέρνηση, σε συνδυασμό με τις απεργίες στη Γλασκώβη και την άρνηση των αρμόδιων υπαλλήλων να εισπράξουν το φόρο. Ακόμη και η εφημερίδα The Guardian παραδέχθηκε ότι η άρνηση πληρωμής έφθασε στο «40-50% σε μεγάλες πόλεις της χώρας» και «ακόμη υψηλότερα στο Λονδίνο».

Το κίνημα άρνησης πληρωμής του κεφαλικού φόρου σηματοδότησε το τέλος της πρωθυπουργίας της Θάτσερ. Η ίδια οδηγήθηκε σε παραίτηση και η κυβέρνηση του Τζον Μέιτζορ που την διαδέχθηκε αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ο φόρος δεν μπορούσε να εφαρμοστεί, ανακοινώνοντας παράλληλα την αντικατάστασή του από δημοτικούς φόρους. Πριν από αυτό, όμως, χρησιμοποιήθηκαν σκληρές μέθοδοι για την επιβολή του φόρου. Σε όλες τις περιοχές όπου σημειώθηκε αντίσταση, σημειώθηκαν συλλήψεις ηγετών του κινήματος. Η επιβολή προστίμων για τη μη πληρωμή του συνεχίστηκε ακόμα και 8 μήνες μετά. Ως το Νοέμβριο του 1991, φυλακίστηκαν συνολικά 117 άνθρωποι από 40 κοινότητες της χώρας. Αλλά η νομική καταστολή αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα: τα δικαστήρια είχαν γεμίσει με υποθέσεις που δεν προλάβαιναν να δικάσουν. Αν πήγαιναν μόνο 1 στους 37 στα δικαστήρια, θα χρειαζόταν 17 χρόνια για να δικαστούν όλες αυτές οι υποθέσεις.

Ποιο ήταν το λάθος που οδήγησε τη Θάτσερ στην ήττα; Το ότι εγκατέλειψε την «τακτική του σαλαμιού» (“salami tactics”), που ακολουθούσε ως τότε, δηλαδή να μην ανοίγει ποτέ περισσότερα από ένα «μέτωπα» σύγκρουσης με την εργατική τάξη και να επιλέγει μέτρα που πλήττουν μόνο ένα τμήμα της κοινωνίας κάθε φορά, υπό τον φόβο μιας γενικευμένης εξέγερσης. Όμως ο κεφαλικός φόρος χτυπούσε ολόκληρη τη βάση της κοινωνίας, γι’ αυτό έγινε γρήγορα μισητός και συσπείρωσε τον βρετανικό λαό σε μια γενικευμένη πάλη εναντίον του. Πράγμα που, σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα του κινήματος, οδήγησε στην πολύ σημαντική νίκη.

Σε ποια συμπεράσματα μπορούμε εμείς να καταλήξουμε σε σχέση με το εγχώριο κίνημα «Δεν πληρώνω»; Πρώτα απ’ όλα, ότι οι αγώνες δεν κερδίζονται μέσα σε μία νύχτα. Οι πολιτικές, πολύ περισσότερο όταν αποτελούν μέρος ενός συνόλου, δεν ανατρέπονται από τη μια στιγμή στην άλλη. Η διάρκεια ενός κινήματος, σε συνδυασμό με τη συνέπεια στις αρχές του και την ύπαρξη συγκεκριμένης στρατηγικής ενισχύουν την πιθανότητα της τελικής νίκης -ακόμα και όταν στην πορεία σημειώνονται μικρές ήττες. Το «κλειδί» όμως είναι η μαζικότητα, η συσπείρωση δηλαδή του κόσμου που φανερώνει και την πυγμή ενός κινήματος. Άλλωστε, η άρνηση πληρωμής αποτελεί σοβαρή απώλεια κερδών για το κράτος και τις εταιρείες μόνο όταν είναι μαζική και εκτεταμένη.

Χριστίνα Χάσου
christinachasou@yahoo.gr

About these ads