Θάθελα και γώ να γράψω λίγο πιο προσωπικά

Τα γειτονικά της επαρχίας μας ιστολόγια δώσαν τον τόνο , το χρώμα, την εικόνα, την αποψη. Αφησα να περάσει λίγο ο χρόνος…

Πρώτα απ ολα δεν μας επιτέθηκαν κάποιοι κακοι ξένοι να καταλάβουν την χώρα μας. Μας επιτέθηκε ο φασιστικός αξονας απο Ιταλούς Γερμανούς και Γιαπωνέζους με ολους τους φανερούς και κρυφούς συμμάχους τους γιατι η φτωχη και μικρή Ελλάδα ειχε σημαντική στρατηγική θέση ( βλέπε σήμερα βάση στη Σούδα ).

Ο πόλεμος ηταν παγκόσμιος και κάποιοι λαοί αντιστάθηκαν ενω κάποιοι αλλοι οπως οι Γάλλοι ειπαν ΓΙΑΤΙ και αφησαν τους φασίστες να περάσουν. Αυτό σκόπευε και οι δική μας φασιστική κυβέρνηση  να κάνει, μετα τις πρώτες ντουφεκιές, αλλα δεν τους αφησε ο κόσμος. Αυτός ο τρελλός  υπέροχος λαός. Η ιστορία λοιπόν μεταφέρεται οχι μόνο απο την εξουσία αλλά και προφορικά απο τους γονείς μας.

Θάθελα να παρουσιάσω ενα γράμμα του πατέρα μου με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ. Αναφέρεται στην φιλία με αιμα ζυμωμένη ανάμεσα σε Ελληνες και ξένους αντιφασίστες στρατιώτες.

Κι ομως αυτή την φιλία η μεταπολεμική ιμπεριαλιστική Αγγλία του Τσώρτσιλ την διέλυσε στέλνωντας στην χώρα μας στρατό κατοχής για να επιβάλλει την θέληση της. Ο ιμπεριαλισμός μέχρι κι απ την μακρυνή Ινδία εφερε ανθρώπους να σκοτωθούν εδώ οπως λιγα χρόνια αργότερα εστειλε Ελληνες στην Κορέα η σήμερα στο Αφγανιστάν.

Δεν ηταν αθάνατοι εκείνοι που πολέμησαν. Οι περισσότεροι εχουν πεθάνει πιά σεμνοί και σιωπηλοί χωρίς να διεκδικήσουν τίποτα απο το κράτος.

Μάλιστα οσοι (και ηταν οι περισσότεροι ) συνέχισαν τον αγώνα μετά την κατάρευση του μετώπου, κυνηγήθηκαν απο τους ταγματασφαλίτες που με την βοήθεια των Γερμανών πρώτα των Εγγλέζων  και των Αμερικάνων υστερα, κυβέρνησαν την Ελλάδα μέχρι το 1974 και την μεταπολίτευση.

Σαν κράτος αλλα και σαν παρακράτος.

Το ΟΧΙ ΔΕΝ το ειπε ο Μεταξάς οπως μας μαθανε στο σχολείο.

 Ο φασίστας Κεφαλλονίτης που ειχε οργανώσει μεγάλο μέρος του λαού στην οργάνωση του την ΕΟΝ. Ουτε οι στρατηγοί του ,του Ελληνικού στρατού πολέμησαν τους κατακτητές.

Αυτά τα αμούστακα παλληκάρια και οι κατώτεροι αξιωματικοί, πρώτα στην Αλβανία και μετά στο Ρούπελ στην Εθνική αντίσταση στη Μέση Ανατολή (κόντρα στην λογική αστικών και αριστερων κομμάτων ) εγραψαν την ιστορία της αντίστασης στο φασισμό για πέντε ολοκληρα χρόνια. Εγραψαν την ιστορία της συγχρονης Ελλάδας. Και μετά;

Πίκρα και απογοήτευση.

Το γράμμα λοιπόν αυτό αναδημοσιεύω απο μια εφημερίδα που μου λείπει ο τίτλος της .Βλέπετε στη Δοκό ειναι κάπου θαμένο ενα παλληκάρι Σκοτζέζος ,που οπως και πολλοί αλλοι ξένοι στρατιώτες αφήσε την τελευταία του πνοή στη χώρα μας αγνοούμενος πιθανά για την οικογένεια του. Κι αυτός ο ξύλινος σταυρός θα εχει πιά διαλυθεί θα εχει γίνει ενα με το χώμα της πατρίδας μας σαν το κορμί του.

Τιμη λοιπόν σε οσους αγωνίστηκαν για εναν κόσμο ελεύθερο, δίκαιο και ειρηνικό χωρίς φασισμό ,βία, και εκμετάλευση. Οπου κι αν αγωνίστηκαν οποιοι κι αν ηταν. Τιμή και παραδειγμα ο αγώνας τους.

Αυτό το μύνημα ειναι που πέρνουν τα παιδιά μας βιωματικό και δυνατο. Οχι απρόσωποι ηρωες, αιμα και θάρρος παρελάσεις και εμβατήρια μονοτονοι πανηγυρικοί κατω απ την αντηλιά.

Οι παπούδες, οι πατεράδες μας ,ανθρωποι απλοί σαν κι εμας, που οταν χρειαστεί κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει , γιατι μόνο ετσι υπαρχει ζωή κι αξιοπρέπεια….