Μήν ξεχνάτε:ΣΗΜΕΡΑ συγκέντρωση για το νερό

Φίλοι και γνωστοί από την Ερμιόνη

Δυστυχώς η γειτονική πόλη- Δήμος δεν εχει μεγάλη δικτυακή εκπροσώπηση ουτε υπάρχουν blog για να συνενοηθούμε.

Η μόνη (και πολύ σημαντική ) παρουσία στο διαδύκτιο ειναι του Μουσικού Συλλόγου Ερμιόνης (που εχει και πολίτες -σες του Κρανιδίου δραστήρια μέλη ), που οπως φαίνεται με τις δράσεις του προσπαθεί να εκφράσει και αλλες ανάγκες πέρα απο τις καλλιτεχνικές- χορωδιακές. Διαβάζω μάλιστα πώς σχεδιαζεται και πρόγραμμα ανακύκλωσης στην πόλη απο τον Μουσικό σύλλογο. 

Αλλη παρουσία σημαντική ειναι η Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης που με τις επισημάνσεις της για την χωματερή αλλα και την εκθεση φωτογραφίας εδωσε το παρόν τους τελευταίους μήνες δυναμικά.

 

Ειμαι σίγουρος πώς υπαρχει κόσμος στην Ερμιόνη με ανοικτή σκέψη και διάθεση για παρέμβαση.

Η συνένωση των Δήμων μας Κρανιδίου, Ερμιόνης ειναι θέμα χρόνου.

Τα βασικά προβλήματα , ( νερό, απορρίμματα ,ενέργεια, οικονομική αναπτυξη, πολιτισμός, ακηδεμόνευτη εκφραση των πολιτών γιά την καθημερινότητα  ) κοινά. Ειναι μικρός ο τόπος για να χωρίζεται με σύνορα στην Αυλώνα και το Μαυροβούνι .

Πιστεύω σας χρειαζόμαστε στην συνάντηση. Ελάτε να προχωρήσουμε μαζί σαν Ερμιονίδα.

Στήν Ακρόπολη στα Φλάμπουρα

done

Αυτό το βιντεάκι ειναι γυρισμένο πάνω απ την Ακρόπολη της Μαγούλας στα Φλάμπουρα Κρανιδίου. Σε ολη την εκταση απο το ξενοδοχείο Γαλαξίας μέχρι περίπου το παλιό Ακουάριους ηταν μέχρι και αρχές της δεκαετίας του 1990 ενας μεγάλος βάλτος  (του Γεωργόπουλου ).

Μοναδικός υγρότοπος γεμάτος νερόφιδα, βατράχια, κουνούπια και φυσικά τόπος  που σταματούσαν τα αποδημητικά πουλιά να ξεκουραστούν και να φάνε .Πάπιες αγριόχηνες και αλλα περίεργα που εγώ δεν τα ξέρω. Φωλιάζανε και οι Κρανιδιώτες κυνηγοί με τα σκυλιά τους πόλεμος γινόταν τέτοια εποχή.Ειχαν χτυπήσει κι ενα κοπάδι κύκνους και εγινε ντόρος μεγάλος .

Στο μεταξύ το μεγαλύτερο μέρος μπαζώθηκε  εγινε οικόπεδα και στη συνέχεια σπίτια κάθε ειδους  (απο φτωχικά λυόμενα μέχρι υπερπολυτελή πέτρινα μεγαθήρια ) που οταν βρέξει χάνονται μέσα στα νερά, υπερυψωμένα στις επιχωματωμένες βάσεις τους.

Εμεινε μόνο αυτο το κομμάτι που οργώνεται σε μια συνεχή μάχη με τα καλάμια.

Εγώ λοιπόν λέω το κομμάτι αυτο να περιφραχθεί και να γίνει ξανά σιγά σιγά προστατευόμενη απο τους κυνηγούς φυσική λίμνη.

 Ο ιδιοκτήτης θα χάσει αλλά πολλοί αλλοι τριγύρω θα δούν την αξία των σπιτιών τους να ανεβαίνει.

Γιατί να γίνει αυτό;

Το χρωστάμε στη φύση. Στα νερά που κατεβαίνουν απ τα γύρω βουνά οπως πάντα εδώ και χιλιάδες χρόνια και πλημμυρίζουν τα σπίτια πάνω και κάτω απ τον δρόμο μιάς και βρίσκουν μπροστά τους ενα φράγμα απο μπάζα.

Στην υφαλμύρωση τής γής  ( που ειναι χαμηλότερη της στάθμης της θάλασσας ) και το γλυκό νερό λειτουργούσε σαν φράγμα . 

Στα πουλιά που μεταναστεύουν, επίσης εδώ και χιλιάδες χρόνια και στερούνται τον σταθμό και την τροφή τους .

Στα ζώα,και σε εμάς τους ανθρώπους που περπaτούσαμε μεσα στην φύση χανόμασταν,θαυμάζαμε, ηρεμούσαμε.

Ξέρω θα μου πείτε κουνούπια. Η αποξήρανση των υγρότοπων σε μια Ελλάδα που μαστιζόταν απο την ελονοσία (οπως και στην δικιά μας περιοχή ) ηταν σωτηρία. Τα “βρωμόνερα “του βάλτου εφυγαν η γη αξιοποιήθηκε και τώρα οι τρελλοί οικολόγοι θέλουν να ξαναγίνουμε πρωτόγονοι. Μήν βιάζεστε δεν ειναι ετσι ακριβώς τα πράγματα. Ρωτήστε ,η τέλος πάντων συζητήστε, υπάρχουν απαντήσεις.

Ειναι και αλλος ο λόγος ομως που πρέπει να διασωθεί οτι απέμεινε απο τον υγρότοπο να μην χτιστεί να αναδειχθει σε προστατευόμενη λίμνη περιοχή.

Τι ειναι στ αλήθεια η πατρίδα μας;

Τώρα ,παραμονές των παρελάσεων και των κωδωνοκρουσιών, των λόγων του κ.Διοικητού και των μαθητικών σκέτς στο νηπαιγωγείο.

Μην ειναι οι κάμποι; Μην ειναι οι θάλασσες ;Μην ειναι τα μέρη που αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε; Εκείνη η αιωνόβια ελιά;

Ολα πατρίδα μας .Κι αυτά κι εκείνα. Ποια εκείνα ;

Πόσοι απο εμάς γνωρίζουμε πώς το χώμα που οργώνουμε εχει αμφορείς και εδώλια, Ακροπόλεις, και ιστορία;

Πόσοι κατοικοι της Ερμιονίδας γνωρίζουμε για την Ακρόπολη στα Φλάμπουρα απο την Πρωτοελλαδική εως την Υστερο ελλαδική εποχή;

Εδώ αποβιβάστηκαν οι Αθηναίοι για να επιτεθούν στους Λακεδαιμόνιους (συμμάχους των Αλιαίων εκ Τύρινθος) καπου εκεί ,πίσω απ το Ξενοδοχείο Γαλαξίας, εθαψαν τους νεκρούς τους εκαναν και τύμβο πρός τιμή τους.

Στο χωράφι στην δυτική πλευρά της Ακρόπολης ,χερούλια σπασμένα απο αμφορείς, τα τείχη σκορπισμένα στα γύρω χωραφια,,μια σύγχρονη πηγή εκει που πιθανα ηταν και η αρχαία,,η βάση ενός κίονα ξεπροβάλει μέσα απ τα χώματα .

 Στην Ευρώπη μια πέτρα πεντακοσιών χρόνων φωτίζεται τα βράδια σημάδι της συνέχειας του πολιτισμού. Εμείς θάβουμε τα αρχαία 4.000 χρόνων για να χτίσουμε καμιά βιλίτσα να τα κονομήσουμε. Μπορούμε να ζήσουμε ΜΕ το παρελθόν μας ; ΜΕ την φύση; Η μήπως επιλέγουμε τελικά να ειμαστε οι βάρβαροι εισβολείς που κλέβουμε τις τετραγωνισμενες πέτρες του παρελθόντος για να θεμελιώσουμε το κοτέτσι μας ; Tι θα αφήσουμε στις επόμενες γενιές απο αυτά που κληρονομήσαμε στον πολιτισμό την ιστορία την φύση ;

Εδώ λοιπόν που βλέπετε ,στην αρχαιότητα ηταν λίμνη με καθαρό γλυκό νερό. Εκεί που ειναι χτισμένος σήμερα ο Ταξιάρχης πιθανολογείται ναός του Απόλλωνα (θεού των Δρυόπων κατοίκων της περιοχής ) ,εχει μάλιστα στην δεξιά εξωτερική πλευρά του ανακαινισμένου ναού , δύο τμήματα κιόνων. Ειναι απο τον ναό; Ειναι απο την Ακρόπολη ;

Οι πηγές για ολα αυτά ,ειναι απο το πολυδιαβασμένο και αγαπημένο βιβλίο του Αδωνι Κύρου Στο σταυροδρόμι του Αργολικού δυστυχώς εξαντλημένο

Ας μιλήσουμε καλοί μου φίλοι για τον τόπο μας .Ας τον γνωρίσουμε ας τον αγαπήσουμε και μη φοβάστε οσοι αγαπάτε το χρήμα μόνο ετσι θα τα κονομήσετε.

Πόσο Ελληνες ειμαστε στ αλήθεια;