You are currently browsing the daily archive for Οκτωβρίου 13th, 2008.
Αντιγράφω απο το (αγαπημένο μου ) βιβλίο
Στο σταυροδρόμι του Αργολικού (του κ. Αδωνι Κύρου )
και τις σελίδες 192-193
…. και μάλιστα οταν ειναι γνωστό πώς ο μεγάλος σεισμός της Κρήτης ακριβώς εκείνη τη χρονιά (267 π.Χ. ) και λίγους μήνες μετά την εναρξη του Χρεμωνιδείου Πολέμου ,προκάλεσε μεγάλες καταστροφές σε πολύ μεγάλη ακτίνα. Ο προσανατολισμός του ανοίγματος του Αργολικού Κόλπου ,οπως διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις ,συντελεί ωστε οι σεισμοί,που σημειώνονται στην δυτική Κρήτη,να επιρεάζουν εντονα την νοτιοανατολική ακτή της Αργολίδας. Φαίνεται λοιπόν ,οτι με τον σεισμό του 267 π.Χ. οι δονήσεις και τα παλιρροϊκά κύμματα οχι μόνο ολοκλήρωσαν την καταστροφή στην , ερειπωμένη απο τις πολεμικές ενέργειες ,πόλη των Αλιέων, αλλά και με τις γεωλογικές μεταβολές που προκάλεσαν (διατάραξη του υπεδάφους , με αποτέλεσμα τον σχηματισμό τελμάτων στην πεδιάδα και την καταβύθιση τμημάτων της ακτής )ενεργοποίησαν την φυσική διεργασία που ,στα επόμενα χρόνια ,αχρήστευσε τελείως το αρχαίο λιμάνι και απεξήρανε τα πηγάδια και τους χειμάρρους.
Μιά και ο σεισμός του 267 π.Χ. με τα επακόλουθα του,καλύπτει το σημείο αυτό της αφηγήσεως μας θα πρέπει να αναφερθεί και μια αλλη φυσική καταστροφή, πράγματι σπανία για τον Ελλαδικό χώρο ,που λίγα χρόνια πρίν ,το 273, αναστάτωσε τις ανατολικές ακτές της Αργολίδας και τα παρακείμενα νησιά.
Πρόκειται για την εκρηξη του ηφαιστείου των Μεθάνων-που ηταν και η τελευταία αφύπνιση του ,μετά την εντονη δραστηριότητα του σε προϊστορικές εποχές- γεγονός που περιγράφεται πολύ παραστατικά,τέσσερες αιώνες αργότερα απο τον περιηγητή Παυσανία (Κορινθιακά 34,1):”….αναπήδησε,σαν να κόχλαζε,πολλή φωτιά απο τη γη κι οταν η φωτιά μαράθηκε,πήγασε το νερό,που ακόμη και στις μέρες μας αναβλύζει ,ζεστο και φοβερά αλμυρό”.
Μέχρι δε και σήμερα στη νότια ακτή της χερσονήσου των Μεθάνων αναβλύζει ζεστο νερό (28-34 βαθμών Κελσίου ) με μεγάλη περιεκτικότητα σε θειάφι και διοξείδιο του ανθρακα,κατάλληλο για ιαματικά λουτρα.
Μετά τον σεισμό που ειχε καταλυτικές συνέπειες οχι μονο στα κτίσματα αλλά και στη μορφολογία του κόλπου και της ακτής ,η πόλη των Αλιέων εγκαταλείπεται για αρκετούς αιώνες.
Εγώ λοιπόν μένω στο Τζέμι.
Κοντά στο τόξο που ξεκινά απο τα Μέθανα, περνά απο Σαντορίνη και φτανει στη Νίσυρο. Σεισμοί εγιναν γίνονται και θα γίνουν.
Μπροστά μου η Γκούρι ντέπ (Πετροθάλασσα ) αριστερά ο πρώην βάλτος του Γεωργόπουλου. Θα γράψω κάποτε για το πώς ο Γεωργόπουλος αρπαξε τον βάλτο, το θέμα ειναι πώς σήμερα βάλτος δεν υπαρχει .
Τον μπαζώσανε τα τελευταία τριάντα χρόνια κομμάτι κομμάτι τον τεμαχίσανε σε οικόπεδα και το περισσότερο σήμερα εχει χτιστεί.
Μέχρι πάνω στο κύμα.Βίλλες, βιλίτσες, βιλλάρες ,μπάζωσαν τον βούρκο σήκωσαν θεμέλια δύο και τρία μέτρα πάνω απο την επιφάνεια και μετά εχτισαν. Ηρθαν και οι ξένοι ειδαν τον κάμπο, την απέραντη αμμουδιά,που να καταλάβουν τι ηταν πρίν λίγα χρόνια αγόρασαν.
Βάρδα μη βρέξει.Βενετία γίνεται το μέρος.
Σταματάς το νερό;Κατεβαίνει απ τα Δισκούρια ( Διός κόρη ) και τραβά για την θάλασσα.Κλεισαν τα ρέματα εκλεισε και ο βάλτος.
Στέκομαι αντικρυ στη θάλασσα. Βλέπω το κύμα να ερχεται ανεμπόδιστο απ τα ανοιχτά.Φτάνει στον αβαθή κόλπο και σηκώνεται πελώριο. Θυμωμένο με τους ανθρώπους και την αλαζονία τους. Να χτίζουν σπίτια και σχολεία πάνω στο κύμα. Να μην βλέπουν ,να μην διαβάζουν στην γή ,τα ιχνη της απειλής.
Οταν γίνει σεισμός φεύγουμε για τον πλησιέστερο λόφο .
Σε πιό νηπιαγωγείο η δημοτικό στην Κοιλάδα και το Χέλι ξέρουν αυτόν τον χρυσό κανόνα;
Γράφω αυτές τις σκέψεις τώρα κι οχι οταν θα γίνει ο επόμενος σεισμός. Τότε θα ειναι το θέμα επίκαιρο ο κόσμος φοβισμένος.Το να ξέρουμε ανάλογα με την περιοχή,τι θα κάνουμε που θα παμε μόλις γίνει σεισμός ειναι μια δια βίου διαπεδαγώγηση που ειναι αναγκαία στην πατρίδα μας.
Δεν πιστεύω πώς το κράτος νοιάζεται για τέτοια πράγματα.
Αντίθετα η δημοτική αρχή θάπρεπε με συνέδρια και μελέτες να διαμορφώσει μια πολιτική προστασίας τών πολιτών που να εφαρμόζεται συχνά και πάντα.
Εκλεισε ενα χρόνο λοιπόν το ιστολόγιο του ιερέα Θεμιστοκλή Μπάζου.
Ενα χρόνο παρεμβάσεων με προβληματισμους θέσεις και κυρίως παρουσίασης των δράσεων ,της πράξης ,στην Κοιλάδα.
Αλλοτε συμφωνήσαμε αλλοτε διαφωνήσαμε αλλοτε κινηθήκαμε σε παράλληλους δρόμους οπου οι αναζητήσεις του ενός δεν αγγιζαν τον αλλο.
Μπήκα και μπαίνω καθημερινά στο ιστολόγιο του και διαβάζω με προσοχή και σεβασμό οσα γράφει.Ξέρετε γιατί; Γιατί ειναι αληθινός. Αναγνωρίζω στον παπα Θέμη, το πάθος ,την αλήθεια, την δράση, που τόσο εχουμε ανάγκη ολοι (χωρίς να την καταθέτουμε απο την δική μας πλευρά ).
Γιατί ειμαστε απογοητευμένοι, φοβισμένοι, γερασμένοι σαν κοινωνία. Ευχομαι το φώς των Παρεμβάσεων να μείνει αναμένο. Το εχουμε ανάγκη ολοι.
Καλή δύναμη καλέ μου γείτονα .
